دانشگاه، حذف واحد به خاطر غیبت، گواهی پزشکی، ضبط فیلم برای پول، ضبط فیلم خودمان، فیلمنامه درهم، ویراست کتاب، ترجمه، داستانهای ننوشته، جیب خالی، دادگاه دوستم، خرابیهای ماشین ...

و پدرم که باید به دندان بکشم از این دکتر به آن آزمایشگاه و شبها باید بشینم بالای سرش و نفسهایش را بشمارم.

این (تیر غیب بخوری) و (خیر نبینی) همین است یا نه؟

 

 

بدون مقدمه یکی از چهره های فراموش شده و مطرح روزها و وقایع اخیر را معرفی می نمایم:

 

 

و خب احتیاجی به توضیح واضحات نیست.

حال اینجانب دو عدد توصیه، جهت تفکر عمیقتر در باب موشکافی هر چه بیشتر این پدیده نه چندان نوظهور می نمایم. ( والله فقط توصیه را می نمایم )

۱- بروید در جستجوی تصویری گوگل نام ایشان را سرچ فرمایید.بسیار مفرح است مقایسه اولین تصویری که با دیدن وجنات ایشان به ذهن ما متبادر ( اهم اهم ) میشود و آن چه نتیجه جستجوست.

۲- کتاب نایاب ظل الله دکتر براهنی را (که با زحمت بسیار پی دی اف نمودیم به سفارش ساسان عاصی عزیز) از اینجا دانلود کنید و در حینی که از خواندنش لذت میبرید به پدیده مورد نظر و کاربری اش و ریشه های تاریخیش و ... و ... کلا فکر کنید دیگر.رستگار می شویدها.از ما گفتن بود.

 

 

یه موقعهایی آدم دلش نمی‌خواد ناراحتیش کم بشه، می‌خواد زیرشو زیاد کنه و بزاره بجوشه همینطوری …

این موقع هاست که فکر میکنم میشه اون دیالوگ تکان دهنده و جسورانه بیلیارد باز رو تغییر داد و گفت: غصه خوردن (هم) محبوبترین ورزش دنیاست.^۱

به قول دوستان وبلاگی (یادم باشد روزی بنویسم) از لذت مازوخیستی تشدید یا تحمیل غم در خود و مود جذاب « تریپ افسرده »

اصل دیالوگ: باختن محبوبترین ورزش دنیاس.

تیتر: عنوان ترانه رولینگ استون

 

نگاه میکنم به تاریخ آخرین پست وبلاگ و... ای دل غافل که ۹ ماه گذشته.

۹ ماه؛ به اندازه بستن یک نطفه و پس افتادن یک بچه.

این همه اتفاق افتاده و من خواسته و ناخواسته تکانی به اینجا ندادم. کلی حرف ناگفته هست و نیمچه قلمی که همان هم دیگر یاری نمیکند.

دوباره (و چندباره) شروع میکنم. باشد که این بار مستمر و مداوم گردد.

 

کامپیوترم خرابه.گاهی میام کافی نت واسه مرور ریدر و ایمیل و اینا.اینجا هم که نمیشه درفشانی نمود روی عرصه وب.موسیقی های دل نواز و صحبتهای روح نواز مجابم میکنه فقط وبگردی کنم.تازه ای دی اس ال ندیده ام.میشینم به دانلود.بلاگر هم نمیدونم چه مرگشه باز نمیشه برم اون یکی بلاگو آپ کنم.

این بلاگفا هم رو اعصابمه.

خلاصه دوستان زندگی سخته و این بود مصائب من.

 

هنوز نمیدانم فعل و انفعالات بدنی اول بهار والدینم بود یا احساس مسولیتشان در قبال سیستم تنازع بقا یا چی.ولی حتما اتفاقی افتاد که نوزاد کم جانی که حتی امید زنده ماندنش نبود و کف دست جا میشد در چنین روزی و آن هم زیر بمباران به دنیا آمد و حیرانیش و سرگردانیش در این دنیا آغاز شد و تا حالا ادامه دارد.

ناچارا مبارکست خب.

 

 

گهواره گربه

 

 

گذشته هیچگاه باز نمیگردد

 

تجربه ایست توامان اعصاب خرد کن و دل نشین.
نوشته ای,فیلمی,موسیقی ای,عکسی که ببینی ایده هایت,فکرهایت,سوالات و سردرگمی هایت را بیان کرده.حس خوشایند اینکه همفکری پیدا شده و آنقدرها که فکر میکنی هم تنها نیستی.حس نزدیکی و پسرخالگی با او.یکی, گوشه ای از این دنیا نشسته و به همان چیزهایی که فکر میکنی دغدغه کسی نیست فکر میکند (یا کرده).
ولی حسی (بدحسی) هم هست که به اقصی نقاطت فشار میاورد.که چرا همان موقع طرحش نکردم.
قبول: نبود ابزار و امکانات و آن ترس لعنتی از عواقب و بازخوردها و اینکه لزوما هر کسی قرار نیست و نمیتواند بیافریند. ولی میدانم که این دلایل تو را هم مثل من قانع نمیکند.میدانم که ته همه این بهانه ها, جرقه های ذهنیت گوشه های تاریک مغزت را روشن میکند و قلقلک میدهد که اگر رویشان بنزین آفرینش نریزی پقی میکنند و خاموش میشوند.
وقت تنگ است.دست به کار شو تا این حس دوگانه را لااقل کمتر تجربه کنی.

پ.ن: این همه امکانات و تکنولوژی و خبرنگار شهروند و شهروند خبرنگار و بلاگ و پادکست و اینا.استفاده کن خب.زمان ما این چیزا نبود که.

دکلمه ای ماورای طنز!:جرقه عزیز است غنیمت شمریدش حتما/که ازین طرف وارد و ازان سو فاک فنا خواهد
شد.

برای: براتیگان, بوکوفسکی, مایاکوفسکی,تام ویتس,  پیکاسو, کینو, کوبریک, برتون, جارموش و...
و بدمن همه کمیکهای عالم: خواب بزرگ

 

دو تا فنلاندی که 1996 تشکیل گروه موسیقی میدهند و تا امروز 7 آلبوم و چند کنسرت داشته اند و هی اعضای گروه عوض میشوند و این دو ثابت و هر کدام 7-8 ساز بلدند و در کشوری که -اشتباه نکنم- ششمین کشور مرفه و ایضا بی درد دنیاست سبکهای خفن ناک Dark folk و progressive folk , neo folk  را دنبال میکنند قبول کنید که آدمهای جالبی اند و موسیقیشان باید شنیدنی باشد.کارها اکثرا تلفیقی مثل اوهام خودمان دارند که ریتم راک است و ملودیها فولک.ولی اینارو بیخیال باحال انگیزناکند بسی.

نمونه سازهایی که IImari Issakainen و Tylko Saarikko استفاده میکنند:


             
                           Udu                                                                 Didgeridoo              

                  
برای شروع  یکی از کارهای گروه TENHI را که به ریشه های فولک نزدیکتر است - که فضایی ریتمیک تر دارد - بشنوید.(+)
و هر هفت آلبوم را از اینجا بردارید و به روح کپی رایت... درود بفرستید.

پ.ن: کم کاری از من نبوده هااااا! این پست مال ۵ آبان بود که به علت پاره های مشکلات فنی و اینا که مسئولیتش پای بلاگفا انتشارش به تعویق افتاد.